Kiedyś pisałem o odznakach dla rowerzystów (co z resztą jest dalej aktualne i jeśli wybierzesz rower jako sposób na majówkę, również możesz starać się o daną odznakę – sprawdź posty: Odznaki PTTK dla rowerzystów cz. 1 i Odznaki PTTK dla rowerzystów cz. 2).

Prezentowane odznaki PTTK to tylko kilka moich propozycji, do których mam książeczki i w tym roku będę rozpoczynał zbieranie punktów. Odznak jest więcej i być może, w przyszłości pojawią się kolejne posty.

W części pierwszej pochylę się nad Odznaką Turystyki Pieszej i Odznaką Krajoznawczą.

Na początek kilka pytań, które nie zostaną bez odpowiedzi ?.

Czy trzeba być członkiem PTTK, aby móc ubiegać się o którąś z odznak?

Odpowiedź na powyższe pytanie, brzmi: NIE. Nie trzeba być członkiem Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, aby móc ubiegać się o odznaki.

Czy odznakę może zdobyć dziecko?

Może, dolna granica wieku to na ogół 6-10 lat, ale zawsze warto sprawdzić w regulaminie danej odznaki, o którą chcemy się ubiegać. Ogólnie, moim zdaniem odznaki PTTK to super pomysł, żeby zachęcić dziecko do jakiekolwiek aktywności, tym bardziej, że obecnie dzieci już nie tak chętnie spędzają wolny czas aktywnie, jak chociażby w czasach, kiedy byłem małolatem.

Co muszę zrobić, żeby uzyskać odznakę?

Po pierwsze – kup odpowiednią książeczkę dla danej odznaki. Możesz zrobić to w sklepie PTTK, pod tym linkiem.

Po drugie – uzbieraj punkty, wypełniaj na bieżąco książeczkę i zbieraj potwierdzenia (patrz regulamin danej odznaki)

Po trzecie – złóż książeczkę do weryfikacji (gdzie to zrobić również będzie w regulaminie nadaj odznaki) oraz opłać odznakę (odznaki są płatne).

Po czwarte – czekaj na weryfikację oraz odznakę.

Odznaka Turystyki Pieszej PTTK

Pierwszą odznaką, jaką opiszę jest Odznaka Turystyki Pieszej PTTK. Jak czytamy w regulaminie, OTP można zdobywać tylko na terenie naszego kraju (są takie, żeby je zdobyć, musimy wyjechać poza granice Polski). Ubiegać się o nią może każdy, kto ukończył 6 rok życia. Wyjątkiem jest OTP „Siedmiomilowe buty”, skierowana do dzieci, które nie ukończyły 10 lat włącznie. W regulaminie nie ma nic o dolnej granicy wieku, więc zakładam, że mogą ją zdobyć dzieci młodsze od 6-latków.

Cały regulamin OTP i OTP „Siedmiomilowe buty” dostępny jest tutaj. LINK

Odznakę Turystyki Pieszej możemy zdobywać w sześciu kategoriach oraz dodatkowo w kilku stopniach:

• „Siedmiomilowe Buty” – stopnie: srebrny i złoty (tylko dla dzieci do 10 roku życia), punkty kolejno: 30 (limit dzienny 8 km), 50 (limit dzienny 12 km)
• Popularna OTP – bez stopni – żeby ją uzyskać potrzebujemy 60 pkt.
• Mała OTP – stopnie: brązowy, srebrny i złoty, punkty kolejno: 100, 250, 500
• Duża OTP – stopnie: srebrny i złoty
• OTP „Za Wytrwałość w Turystyce Pieszej” – stopnie: I, II i III
• OTP „Dla Najwytrwalszych” – stopnie: I, II i III

OTP zdobywa się wykonując wycieczki piesze (1 km równa się 1 punktowi) po terenach nizinnych oraz wymienionych w regulaminie terenach wyżynnych kraju – m.in.: Góry Świętokrzyskie, Góry Stołowe czy Masyw Ślęży.

Powtórzenie trasy lub przejście jej ponownie, ale w kierunku odwrotnym od pierwszego nie zalicza się do punktacji. Tak samo jak zwiedzanie miejsca zamieszkania. Ogólnie polecam przeczytać załącznik nr 1 do regulaminu OTP, gdzie wszystko jest napisane, co zwiedzać i za ile punktów.

W książeczce zapisujemy przebyte wycieczki oraz staramy się potwierdzać daną wyprawę czy to zdjęciem, czy pieczątką z miejsca w którym byliśmy. Aby poprawnie prowadzić „rejestr wycieczki”, ponownie odsyłam do zapisów regulaminu odznaki.

Odznaka Krajoznawcza PTTK

Kolejną odznakę Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego zdobywa się odwiedzając regiony krajoznawcze Polski. Możemy tutaj zwiedzać muzea, kościoły czy parki narodowe.

OK ma dwa rodzaje: regionalny (ROK, czyli Regionalna Odznaka Krajoznawcza) oraz ogólnopolski (OKP –  Odznaka Krajoznawcza Polski). ROK ma dwa stopnie (brązowy i srebrny), zaś OKP aż cztery (brązowy, srebrny, złoty i złoty z szafirem).

Odznakę zdobywa się w kolejności rodzajów i stopni, czyli oznacza to, że musimy zdobyć najpierw wersję regionalną. Minimalny wiek turysty to 7 lat. Nie ma tutaj żadnych ograniczeń czasowych, jak w przypadku niektórych odznak, np. musimy dany stopień uzyskać w rok lub w dwa lata.

Podobnie jak w przypadku OTP należy prowadzić rejestr i w miarę możliwości potwierdzać nasze wycieczki pieczątkami lub zdjęciami z miejsc, w których byliśmy.

Odsyłam wszystkich chętnych do regulaminu, z którym należy się zapoznać, żeby potem nie było żadnych nieporozumień na etapie weryfikacji. Link dostępny jest tutaj.

Na dzisiaj tyle. W kolejnym poście Odznaka Turysta Przyrodnik, Mazowiecka Odznaka Krajoznawcza oraz Warszawska Odznaka Krajoznawcza.

Zdjęcie główne pochodzi z PixaBay.

Niedźwiedź brunatny to jedyny przedstawiciel niedźwiedziowatych w naszym kraju. Charakteryzuje się dużym, masywnym ciałem, ciemnobrązową sierścią. Samice są trochę mniejsze od samców. Niedźwiedzie mają znakomity węch i słuch, trochę słabszy wzrok, więc szybciej Was usłyszą i wywęszą niż zobaczą.

Co zrobić, jeśli niedźwiedź stanie na naszej drodze?

Zazwyczaj niedźwiedź nie atakuje ludzi, takie przypadki należą do rzadkości i przeważnie, w takich wypadkach, winę ponosi ofiara, czyli człowiek. W większości przypadków, drapieżnik będzie unikał kontaktu z nami. Ale co zrobić, jak się zachować, jeśli już do takiego kontaktu dojdzie? Niżej wypisałem kilka zasad, w przypadku bliższego lub dalszego spotkania z “miśkiem”.

1. Przede wszystkim, niedźwiedź to nie przyjazny miś, znany z popularnych bajek dla dzieci, to groźny drapieżnik. Słowa “misiek” używam tylko i wyłącznie jako synonimu słowa “niedźwiedź”. Tak więc nigdy nie lekceważ tego ssaka.
2. Jeśli natkniesz się na niedźwiedzia w podobnych okolicznościach do moich (przeczytaj ten post -> LINK), nie wpadaj w panikę. Nie próbuj zbliżać się do niego, nie rzucaj się też do ucieczki. Spokojnie odejdź w przeciwnym kierunku, nawet jeśli musiałbyś/musiałabyś nadłożyć kilka kilometrów. Lepsze zakwasy i odciski na stopach, niż rany zadane przez drapieżnika.
3. Kiedy spotkasz młode niedźwiadki, zachowaj szczególną czujność. W większości przypadków, gdzieś niedaleko przebywa ich matka. Gdy wyczuje zagrożenie dla swoich dzieci, może zrobić się bardzo niebezpiecznie. Najlepiej zastosuj się do rad z punktu wyżej, czyli spokojnie odejdź.
4. Kiedy dojdzie już do spotkania “pierwszego stopnia”, nie patrz niedźwiedziowi w oczy, bowiem może odebrać to jako zachowanie agresywne. Patrz w bok, niedźwiedź odbiera to, jako oznakę podporządkowania i uległości.
   Nie uciekaj. Niedźwiedź rozpędza się do 50-60 km/h, więc masz nikłe szanse na ucieczkę.
   Nie próbuj wejść na drzewo. Ssaki te doskonale wspinają się po drzewach, do mniej więcej połowy ich wysokości, więc jeśli masz czas na wejście na wysokość co najmniej 9 metrów, możesz spróbować.
   Jeśli jesteś w pobliżu rzeki bądź jeziora – nie próbuj uciekać płynąć. Niedźwiedź pływa lepiej i szybciej od człowieka.
   Zacznij mówić, spokojnie, ale stanowczo i pewnie. To pozwoli ustalić drapieżnikowi, że jesteś człowiekiem. Jak już wspominałem niedźwiedzie unikają zazwyczaj kontaktu z ludźmi, więc są szanse, że ssak ucieknie.
5. Niedźwiedź często pozoruje atak. Zaczyna szarżować, by po chwili nagle się zatrzymać. W ten sposób będzie chciał przekazać Ci wiadomość, że jesteś “pernona non grata”. Ostrzeżenie potraktuj poważnie i powoli wycofaj się.
6. Jeśli dojdzie do najgorszego, czyli do prawdziwego ataku, ostatnią deską ratunku jest rzucenie się na ziemię i udawanie martwego. Najlepiej położyć się na brzuchu lub w pozycji embrionalnej. Staraj się osłonić miękkie tkanki ciała, czyli przede wszystkim okolice brzucha i genitalia. Jeśli masz plecak, nie zdejmuj go, pomoże ochronić plecy. Nie podnoś się z ziemi, dopóki nie upewnisz się, że niedźwiedź odszedł.

Co zrobić, żeby nie doszło do spotkania?

Niżej kilka zasad, porad, jak zminimalizować spotkanie z niedźwiedziem podczas górskich wędrówek.

1. Nigdy nie zostawiaj na szlaku resztek jedzenia ani opakowań po nim. Jak pisałem wyżej, niedźwiedź ma świetny węch. Tak samo, nie zostawiaj żywności w samochodzie.
2. Na szlak zabieraj tylko takie pokarmy, które są szczelnie zapakowane, a ich zapach nie będzie “wychodzić” poza opakowanie.
3. Nie przebywaj samotnie na szlaku po zmroku. Jeśli jesteście w grupie, głośno rozmawiajcie, aby zamanifestować swoją obecność. Niedźwiedź nie będzie zaskoczony Waszą obecnością i zapewne będzie unikał spotkania.
4. Przyjmij do wiadomości, że jesteś tylko chwilowo na terenie, gdzie niedźwiedź stale żyje. Zachowuj ciszę i poruszaj się tylko po wyznaczonych szlakach.

Jeśli weźmiecie sobie do serca powyższe rady, to z dużym prawdopodobieństwem, nie spotkacie niedźwiedzia na swojej drodze lub nie zostanie zupełnie zauważeni (tak, jak ja), lub będzie wiedzieć jak się zachować na taki wypadek.

Jeśli chodzi o rok 2015, to obowiązkowe wyposażenie roweru nie zmieniło się w stosunku do lat ubiegłych. A oto i one.

Oświetlenie

• Przednie: oświetlenie z przodu, może być barwy białej lub żółtej, może również być migające; za dnia możemy światło zdemontować, nie dotyczy tego jazda w tunelu.
• Tylne: oświetlenie tylne musi być barwy czerwonej (może być migające, tak samo jak w przypadku oświetlenia przedniego, za dnia możemy je zdemontować); dodatkowo musimy mieć na stałe zamontowany odblask w kolorze czerwonym.

Według przepisów Prawa o Ruchu Drogowym, oświetlenie musi być zamontowane nie wyżej niż 150 cm i nie niższej niż 25 cm od powierzchni drogi.

 Hamulce

Każdy rower poruszający się po polskich drogach musi mieć przynajmniej jeden sprawny hamulec. Przepisy nie regulują typu hamulca.

Dzwonek

Dzwonek lub też inny sygnał ostrzegawczy jest obowiązkowy. Jego dźwięk nie może przerażać innych użytkowników drogi. Brak dzwonka może narazić nas na mandat karny w wysokości 50 zł.

Odblaski

W myśl przepisów, każdy rower musi mieć z tyłu zamontowany odblask w kolorze czerwonym, o kształcie innym niż trójkąt. Opcjonalnie można stosować także odblaski na szprychach i pedałach. Dozwolone są także opony z odblaskowym paskiem na bokach.

Kamizelka ostrzegawcza i kask

Aktualnie kamizelka ostrzegawcza oraz kask nie są obowiązkowym wyposażeniem rowerzysty w Polsce.

Kierunkowskazy

Podobnie jak w latach ubiegłych, tak samo w 2015 roku kierunkowskaz jest wymagany tylko wtedy, kiedy manewr skrętu sygnalizowany ręką nie jest możliwy lub jest niewidoczny. W praktyce przepis ten dotyczy rowerów o nietypowej konstrukcji, czyli np. rowerów z dużymi przyczepkami. Należy w przy tym pamiętać, że rower wraz z przyczepką nie może być dłuższy niż 4 metry.

Infografika – obowiązkowe wyposażenie roweru w 2015 roku

Szlak Wielkiej Wojny 1409-1411

W 1985 roku PTTK ustanowiło z okazji rocznicy bitwy pod Grunwaldem Odznakę Turystyki Kolarskiej „Szlak Wielkiej Wojny 1409-1411″.

Odznakę może zdobyć każdy turysta, który spełnia poniższe warunki:

• przejedzie trasę: Czerwińsk n. Wisłą – Lidzbark Welski – Kurzętnik – Działdowo – Grunwald – Olsztynek – Olsztyn – Morąg – Dzierzgoń – Malbork – Kwidzyn – Radzyń Chełmiński – Golub Dobrzyń
• zwiedzi muzea: Bitwy Grunwaldzkiej, Warmii i Mazur (w Olsztynie), zamku w Malborku
• uzyska potwierdzenia zgodnie z zasadami KOT w oddzielnej „Książeczce wycieczek kolarskich” lub na odrębnym arkuszu potwierdzeń
• przejedzie trasę w trakcie jednej wielodniowej wycieczki, zgodnie z podanym kierunkiem i kolejnością.

Pełny regulamin dostępny jest tutaj.

Rajd Kolarski „Szlakami Zamków w Polsce”

Rajd ten polega na zwiedzeniu zamków, również ruin po zamkach. Trasa została oparta o mapę „Zamki w Polsce” wyd. PPWK. Obiekty zostały podzielone na obowiązkowe i nieobowiązkowe. Każdy obiekt może zostać zwiedzony tylko raz.

Obiekty wpisuje się i potwierdza w „Książeczce wycieczek kolarskich”. Jeżeli zamek jest obiektem muzealnym, potwierdzenie powinno być dokonane w zamku. W pozostałych przypadkach w miejscowości, w której zamek się znajduje.

Odznaka rajdu ma trzy stopnie, które zdobywa się kolejno, zgodnie z poniższą tabelą:

Wykaz zamków obowiązkowych oraz pełny regulamin dostępne są tutaj.

Ogólnopolska Kolarska Odznaka PTTK – Wiślana Trasa Rowerowa

Choć w całości trasa nie jest ukończona, to w 2011 roku, Zarząd Główny PTTK ustanowił Ogólnopolską Kolarską Odznakę PTTK – Wiślana Trasa Rowerowa.

Według regulaminu, odznaka ta, jest odznaką jednostopniową, którą może zdobyć każdy turysta, który ukończył 10 rok życia. Odznakę można uzyskać indywidualnie lub w grupie. Czas na zdobycie odznaczenia nie jest ograniczony, a trasę można pokonywać w dowolnym kierunku, na dowolnych odcinkach.

Warunkiem uzyskania odznaki jest:

• przejechanie na rowerze trasy od źródeł rzeki Wisły do jej ujścia do Morza Bałtyckiego,
• uzyskanie potwierdzeń przejazdu we wszystkich 60 punktach kontrolnych wymienionych w załączniku do regulaminu, zgodnie z zasadami KOT w książeczce wycieczek kolarskich lub odrębnie prowadzonej kronice,
• dopuszcza się udokumentowanie pobytu w punkcie kontrolnym, zdjęciem rowerzysty wykonanym na tle zwiedzanego obiektu.

Lista punktów kontrolnych oraz cały regulamin dostępne są tutaj.

Odznaka UECT

Europejski Związek Turystyki Rowerowej UECT (Union Europeenne de Cyclotourisme) powstał 9 listopada 2002 roku. Na początku jego skład tworzyły trzy kraje: Francja, Belgia oraz Portugalia. Polska dołączyła do Związku w 2004 roku. W chwili obecnej UECT zrzesza 7 krajów: Belgię, Francję, Hiszpanię, Polskę, Portugalię, Ukrainę oraz Luksemburg.

Głównym celem UECT jest promowanie aktywnej turystyki rowerowej. Jedną z głównych imprez jest “Tydzień Turystyki Rowerowej UECT”, który jest organizowany corocznie w lipcu, w różnych krajach członkowskich UECT.

UECT ustanowiła swoją odznakę, która posiada 6 stopni, z odpowiednią ilością gwiazdek na odznace (od 1 do 6). W momencie uzyskania najwyższego stopnia, otrzymuje się certyfikat UECT.

Odznaki i certyfikat mogą zdobywać jedynie członkowie federacji zrzeszonych w Związku. Inaczej pisząc, musimy być członkiem PTTK, aby móc się ubiegać o tę odznakę.

Każdy stopień odznaki, wymaga odbycia wycieczek rowerowych do pięciu krajów Unii Europejskiej, wliczając w to udział w “Europejskim Tygodniu Turystyki Rowerowej UECT”.

Należy pamiętać, że przy ubieganiu się o następny stopień odznaki, nie możemy odwiedzić już kraju, w którym byliśmy podczas ubiegania się o poprzedni stopień odznaki UECT.

Tak jak przy krajowych odznakach, w tym przypadku również musimy zbierać potwierdzenia zrealizowanych wycieczek rowerowych. Na każdy stopień odznaki, przewidziana jest osobna książeczka drogowa, w której gromadzimy potwierdzenia.

Potwierdzenie odbycia wycieczki w danym kraju Unii Europejskiej, uzyskuje się poprzez odcisk stempla dowolnej instytucji, oprócz firm przewozowych i transportowych, w dowolnej miejscowości, w kraju, który odwiedziliśmy. Potwierdzenie udziału w ETTR jest pieczęć imprezy.

W momencie kiedy spełnimy warunki uzyskania odznaki pierwszego stopnia, musimy odesłać książeczkę drogową do weryfikatora.

Pełny tekst regulaminu, adres, gdzie można nabyć książeczkę drogową oraz adres weryfikatora znajdziecie tutaj.

To już koniec drugiej części cyklu o odznakach rowerowych, kolejna już niebawem.

Nie prawda, że nie ma, bo dział Rowerowo powrócił. Ja tak już mam, że często nudzi się wygląd moich stron internetowych. No cóż, takie skrzywienie zawodowe. No dobrze, ale wróćmy do meritum.

Jak pewnie większość z Was wie lub nie, Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze, przyznaje odznaki za aktywności turystyczne. Jest to na pewno dobry sposób, aby zmusić dzieciaki do odejścia od komputera i wyjścia z domu, a co za tym idzie jest to dobry sposób, aby zaszczepić u nich zainteresowanie historią naszego kraju i otaczającej nas przyrody. PTTK przyznaje również odznaki dla rowerzystów w dziedzinie turystyki kolarskiej. Co ważne, aby móc ubiegać się o odznaki nie trzeba być członkiem PTTK. Odznak jest kilka, za wszystkie niestety musimy zapłacić. Niżej prezentuję Wam kilka odznak dla rowerzystów:

Kolarska Odznaka Turystyczna (KOT)

Kolarska Odznaka Turystyczna, w skrócie KOT, została ustanowiona w 1952 roku. Celem KOT jest zachęcenie do poznawania piękna kraju, jego historii, współczesnego dorobku, a przede wszystkim do uprawiania turystyki rowerowej, jako jednej z form aktywnego spędzania wolnego czasu.

Po nowelizacji regulaminu w 2012 roku, KOT można zdobywać bez ograniczeń wiekowych. Odznaka posiada siedem stopni:

• mały brązowy – 100 punktów
• mały srebrny – 400 punktów
• mały złoty – 800 punktów
• duży brązowy – 1000 punktów
• duży srebrny – 1200 puntków
• duży złoty – 1500 punktów
• za wytrwałość – 7 x 100 punktów (czytaj dalej)

Punkty, które są potrzebne, aby otrzymać dany stopień KOT, zdobywa się poprzez odbywanie wycieczek rowerowych, za udział w imprezach kolarskich, a także za zwiedzanie zabytków i parków narodowych.

Stopniom KOT przypisane są warunki, które należy spełnić, by móc otrzymać dany stopień odznaki:

• mały brązowy – punkty za udział w kolarskich imprezach turystycznych nie mogą być zdobywane w okresie dłuższym niż 24 miesiące;
• mały złoty – zdobywanie punktów za wycieczki rowerowe i zwiedzanie, powinno się odbywać również poza województwem, w którym mieszkamy;
• duży brązowy – zwiedzenie w Polsce: 1 parku narodowego i 5 obiektów krajobrazowych;
• duży srebrny – odbycie dwóch wycieczek 6-dniowych, zwiedzenia dalszych 3 parków narodowych i następnych 15 obiektów krajoznawczych;
• duży złoty – zwiedzenie kolejnych 5 parków narodowych i dalszych 25 obiektów krajoznawczych;
• za wytrwałość – ten stopień odznaki PTTK KOT może zdobyć turysta, który posiada Dużą Złotą KOT i przez 7 lat (niekoniecznie kolejnych) zgromadził przynajmniej 100 punktów w każdym roku.

Wykaz obiektów krajoznawczych, parków narodowych oraz pełny regulamin odznaki, dostępny jest pod tym linkiem.

Rajd Kolarski “Dookoła Polski”

Celem spopularyzowania indywidualnej turystyki rowerowej, PTTK ustanowiło odznakę Rajd Kolarski “Dookoła Polski”.

Rajd ten można odbywać na dowolnej (Mały Rajd Kolarski “Dookoła Polski”) lub wyznaczonej trasie (Duży Rajd Kolarski “Dookoła Polski”).

Aby zdobyć odznakę Mały Rajd Kolarski “Dookoła Polski”, trzeba samodzielnie opracować trasę o długości przynajmniej 1800 km, w kształcie przypominającą elipsę lub koło. Taka trasa może przebiegać przez dowolne miejscowości leżące na terytorium Polski.

Aby zdobyć odznakę Duży Rajd Kolarski “Dookoła Polski”, należy przejechać trasę, która dostępna jest pod tym linkiem oraz uzyskać potwierdzenie swojego przejazdu we wszystkich punktach kontrolnych. Trasa ta liczy ok. 3522 km.

Rajd możemy rozpocząć w dowolnej miejscowości i kontynuować go w dowolnym kierunki i w dowolnym czasie.

W rajdach tych, może uczestniczyć każdy turysta, który ukończył 12 lat, z tym, że turyści do lat 18, mogą brać udział tylko pod opieką osoby dorosłej.

Co ważne, przejechana trasa w rajdzie, może być jednocześnie zaliczona na konto KOT.

Kolarska Odznaka Pielgrzyma

Kolarską Odznakę Pielgrzyma (w skrócie KOP) Komisja Turystyki Kolarskiej ZG PTTK ustanowiła z porozumienie z podkomisją Episkopatu Polski ds. Kultury Zdrowotnej i Sportu. Celem odznaki jest popularyzacja obiektów kultu religii chrześcijańskiej na ziemiach polskich i poza granicami Polski.

KOP ma osiem stopni, które należy zdobyć kolejno.

Poznane obiekty opisuje się w książeczce wycieczek rowerowych lub KOP. Obowiązuje potwierdzenie, czyli pieczęć danego obiektu (kościoła lub klasztoru). PTTK dopuszcza także dowolne prowadzenie kronik, jak też potwierdzeń fotograficznych, które świadczyć będą o obecności w danym miejscu. Jednak takie potwierdzenie można stosować wtedy, kiedy nie mamy możliwości uzyskania pieczęci kościelnej.

Osoby niepełnoletnie mogą zdobywać odznakę pod opieką dorosłych. Lista obowiązkowych sakralnych obiektów dostępna jest tutaj.

To już koniec części pierwszej cyklu o odznakach PTTK dla rowerzystów. Już jutro kolejna część, a w niej między innymi o odznakach: Szklak Wielkiej Wojny 1409-1411 i Rajd Kolarski “Szlakami Zamków w Polsce”.

Wszystko zaczęło się od inscenizacji bitwy pod Grunwaldem, na której byliśmy. Wtedy bardzo się nam dał we znaki deszcz. Postanowiliśmy wyposażyć się w jakieś płaszcze przeciwdeszczowe. Nasz wybór padł na pałatkę. Szybki zakup na allegro.pl, potem oczekiwanie na przesyłkę i już mieliśmy nasze egzemplarze.

Jednak nieprzemakalność pałatek ma swoją granicę. Co zrobić, żeby pałatka nie przemokła na większym deszczu? Należy ją zaimpregnować.

Jako środek do impregnacji pałatki wybrałem wosk, czyli zwykłą świecę. Materiał pałatki dokładnie nacieramy woskiem na całej powierzchni. Następnie, przez grubą kartkę z gazety kolorowej zaprasowujemy nawoskowane miejsce żelazkiem. Ot i cała filozofia. Pałatka zaimpregnowana.

Impregnacja pałatki woskiem jest na pewno tanim sposobem, bo przecież raczej każdy ma w domu jakąś święcę, niepotrzebną już gazetę i żelazko.

Należy tylko pamiętać, że czynność impregnacji pałatki należy raz na jakiś czas powtórzyć.

A tutaj film instruktażowy, jakby ktoś nie zrozumiał :). Na początku miałem swój własny film, ale jest on kiepskiej jakości, no i jak już coś jest, to nie będę tego powielał.